We gaan terug naar september 2011 (begin van de competitie) toen “broer” Geelen, aan zijn jongens van TVC B2 de legendarische woorden sprak:

“Jungs, as ie kampioen wödt dan mai’j mie ’n board of scheer’n”.

Deze opmerking was uiteraard niet aan dovemans oren gericht en zou in het geheugen van de spelers van B2 blijven gegrift. Nadat er week in, week uit maar werd gewonnen, lonkte het kampioenschap en werd Johan uiteraard vaak herinnerd aan zijn eerder gedane uitspraak.

Johan maakt je echter niet zo gauw zenuwachtig en hij verklaarde gemeend:

“Den board maakt mie nich zovöl oet, hè greujt vanzelf wa wear an”.

Maar ja, je kunt je toch niet voorstellen dat, iemand met het uiterlijk van een Viking, zijn baard kwijt zou raken. Wat is nu Ted de Braak zonder snor, Sinterklaas zonder mijter, Theo Janssen zonder tattoo, Bassie zonder Adriaan, Johan Derksen zonder sigaar en “broer” Geelen zonder baard.

Zaterdag 26 november 2011 was het dan eindelijk zover. De jongens van B2 schonken TVC²⁸ het kampioenschap. In een bomvolle kantine, waar ook de andere kampioenen van F1 en E6 aanwezig waren, werden de jongens van B2 na het keiharde “we are the champions” van Queen, gehuldigd door de jeugdvoorzitter Paul Olde Dubbelink. Alle spelers kregen tevens hun fel begeerde medaille omgehangen. Na dit officiële moment was het eindelijk zover en kwam, na later bleek, het hoogtepunt van de middag. Johan werd in de kantine op een stoel gezet met een heuse kapperscape om. De spanning liep op tot ongekende hoogte en verdediger Brent Wolters had de eer om het lot over de baard van “broer” Geelen te voltrekken. Hij kreeg een tondeuse in de hand gedrukt en ging ijverig aan de slag. Wat de arme Brent ook deed, de onverwoestbare baard van oermens Johan bleef onaangetast en kreeg hij er met geen mogelijkheid af. Na dit geworstel werd het tijd om er een specialiste bij te halen. De moeder van Brent nam het roer over en binnen de kortste keren was de ene helft van de baard eraf. Een rare gewaarwording, als je nog nooit iemand met een halve baard op een stoel hebt zien zitten. Even later was de rest van de baard ook een fluitje van een cent en daar zat Johan met zijn gladde gezicht. Er volgde een daverend applaus in de stampvolle kantine. Daarna werd Johan door de menigte hysterisch toegeschreeuwd als een nieuw popidool dat zojuist de finale van Voice of Holland zou kunnen hebben gewonnen. Toen de rust een beetje was teruggekeerd moest Johan met zijn onbedekte kale gezicht mee met het kampioensteam in de zegetocht door het dorp met de huifkar. Het zal wel behoorlijk frisjes hebben aangevoeld aan zijn gezicht, maar “broer” liet zich, zoals verwacht, niet uit zijn rol vallen. Al met al had zich weer een onvergetelijk legendarisch moment voltrokken in de toch al zo glansrijke geschiedenis van onze club TVC²⁸. Het bleef nog lang onrustig in de omgeving van het sportpark en wij waren er gelukkig bij.